Categoriearchief: kunst en cultuur

Jezus!

Tachtigduizend exemplaren zijn er van gemaakt, een nieuw bedrijf is er voor opgericht. En sinds begin februari 2015 heeft Jezus naast vele andere bekende Nederlanders een eigen glossy.

Het lag in een flinke stapel van een halve meter zichtbaar in de Brunakiosk van station Breda. Toen ik het exemplaar ter afrekening aan de juffrouw gaf, keek ze me op een bepaalde manier aan en vroeg of ik het in een tasje wilde hebben, ook al zag ze dat ik een  rugzak bij me had, waar het gemakkelijk in paste. Toen realiseerde ik me de omwenteling die de afgelopen dertig jaar in Nederland heeft plaats gevonden. Kon je toen alleen maar besmuikt een tijdschrift kopen waar het bloot en de porno van afdroop, als je het nu doet, kraait er geen haan naar. Koop je nu een tijdschrift dat  over een duidelijk religieus figuur gaat, dan moet je het bijna tussen een krant vouwen om meewarige en verbijsterde blikken van omstanders te voorkomen.

In Trouw werd uitgever Peter van Dijk geïnterviewd over het verschijnen van Jezus! “We hebben de glossy bewust niet zelf gemaakt of alleen maar door christenen laten maken – anders was het voorspelbaar en saai geworden. We hebben gewoon de beste mensen gezocht. Arthur Japin is hoofdredacteur geworden. Hij snap Jezus best. In zijn boeken gaat het toch vaak over opoffering, genade en vergeving. Bovendien wilden we de beste mensen in hun vak inschakelen.”

Over christenen die zich aan de glossy ergeren:

“Op de site van de EO is te lezen dat mensen de glossy ‘gruwelijk spottend’ vinden en dat jullie Jezus zijn heiligheid afnemen. “Wie de Bijbel kent, weet dat Jezus dit nooit gewild zou hebben,”schreef iemand. Peter van Dijk:” De glossy is niet bedoeld voor christenen. Als we de glossy wel voor christenen gemaakt hadden gemaakt, dan was er trouwens ook gedoe ontstaan. Christenen hebben soms iets van GeenStijlbezoekers – op internet gaan ze helemaal los.”

Persoonlijk kan ik me niet voorstellen dat iemand zich aan deze glossy geërgerd kan hebben. Er staan een aantal zeer uitgebreide artikelen in over allerlei aspecten die met Jezus – vaak niet het christendom of kerk – te maken hebben. Er staan diverse artikelen van een of twee pagina’s, waarvan ik denk dat die een docent levensbeschouwing kunnen helpen bij zijn uitleg. Ook kom je een aantal uitspraken tegen, die je ook als christen aan het denken zullen zetten.

Een voorbeeld is het artikel van Karel Smouter:“Uniek, maar zwak, daar houden we van.” Ik citeer uit volle overtuiging zijn laatste twee alinea’s:

“We hebben leiders en verlossers die we koesteren vanwege hun menselijke zwaktes. We hebben politici met een zorgplicht. En we hebben een rechtsstaat waarin niet de vergelding, maar de tweede kans centraal staat.

Ik denk dat dit alles slechts kon ontstaan in een land dat eeuwenlang beïnvloed is door het geloof in een God die – volgens de overlevering – mensen dient. Een God die mens is geworden, zoals christenen vieren met Kerstmis. Een God die door een nederlaag het kampioenschap binnensleepte, zoals christenen herdenken met Pasen.

Een God met littekens, zoals Edward Shillito dichtte vanuit de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog: “De andere goden waren sterk, maar u was zwak; zij reden, maar u struikelde naar een troon. Alleen Gods wonden kunnen spreken tot de onze en geen enkele God heeft wonden, behalve u.”

Interessant uitgewerkt zijn zaken als

  • waar heeft Jezus allemaal gelopen met de mogelijkheid om met je smartphone die plekken te ‘zien’;
  • De vrije dagen die we aan Jezus te danken hebben;
  • De Jezustattoes die her en der gemaakt worden;
  • Maria Magdalena en haar relatie met Jezus;
  • Jezus in boeken en brieven;
  • Sporen van Jezus in Nederland:
  • Allerlei jezusafbeeldingen op de gekste plekken, als je ze maar wilt zien:
  • Negen onwaarheden over Jezus;
  • Tegelwijsheden van Jezus;
  • Feiten over de crucifix;
  • Weg van Jezus – positief en negatief
  • 56 keer het laatste avondmaal;
  • Zoek Jezus op de manier van ‘Waar is Wally’.

De glossy Jezus! slaagt erin om op een positieve, niet evangeliserende of moraliserende wijze aandacht te vestigen op het belang van Jezus, ook in een geseculariseerde samenleving.

Games en levensbeschouwing

Ik moet toegeven, dat me de lust ontbreekt om me in te laten met de regelmatig verschijnende nieuwe games, waar onze leerlingen zo graag heel veel tijd aan spenderen.  Zo nu en dan kom ik recensies van games tegen.

In een eerdere aflevering van LIA,  te lezen via deze link  maakte ik melding van een studie van Greg Perrault, die vaststelde dat religie in veel nieuwe games gelijkgesteld wordt aan geweld.

In Engeland is veel te doen geweest over het spel ‘Manhunt’, lees daarover hier

In het verleden is er ook in Nederland een webstek geweest, waar nagedacht werd over de relatie tussen games en ethiek. Je kon er ook een lesbrief downloaden over hetzelfde onderwerp, maar de link blijkt momenteel dood te zijn.

Bioshock Infinite

In een recensie in Spits enkele maanden geleden schreef Daniel Verlaan over het pas uitgekomen spel Bioshock Infinite. Het gaat over Booker DeWitt, ex-geheimagent bij het particuliere detectivebureau Pinkerton, die in zijn koffer een briefje vindt: Red het meisje Elizabeth en los je schuld in. “Even later neemt hij plaats in een rode fluwelen stoel, wordt hij met ijzeren klemmen vastgeketend en knalt hij vervolgens in een capsule naar de zwevende stad Columbia.

Columbia is de verwezenlijking van het Amerikaanse imperialisme uit het begin van de twintigste eeuw. Een eigen staat waar de evangelisatie van het christendom en een met xenofobie gevoed patriotisme centraal staan. De eerste ontmoeting met Columbia heeft echter een heel ander effect: de zwevende stad lijkt een weerspiegeling van de hemel. Je komt aan in een kathedraal waar een kerkkoor je heel rustig toezingt. Een misdienaar bevestigt de eerste gedachte: “Je bent in de hemel. Of in ieder geval heel dichtbij.”(…..) Religie is in BioShock: Infinite allesoverheersend. De inwoners van Columbia eren massaal Comstock, de profeet die ‘onder het oog van God’ Columbia heeft gesticht en sindsdien met ijzeren vuist regeert. Door heel Columbia hangen aanplakbiljetten waarop Comstock als grote leider wordt gepresenteerd en die jonge kinderen voor het jeugdleger oproepen. Een soort van pre-Hitlerjügend die opereert in een kleurrijke en o zo vredelievende stad waar iedereen je vriendelijk begroet.”

“Elizabeth speelt een enorm belangrijke rol in BioShock: Infinite. Ze helpt je tijdens schietgevechten door ammunitie en medicijnen naar je te gooien en kan een tear (de Nederlandse vertaling is scheur, geen traan) openen die een andere dimensie laat zien.(…..) Dat Elizabeth veel meer dan alleen een hulpje is, wordt al snel duidelijk. Ze is de personificatie van onschuld en biedt tegenwicht aan het gewelddadige en norse karakter van DeWitt. De eerste keer dat DeWitt een vijand doodschiet, is ze boos en verontwaardigd. Ze kan het niet geloven dat iemand zoiets zou doen. Waar je bij de meeste first-person shooters hersenloos knalt, tikt BioShock: Infinite je op de vingers en vraagt aan jou als speler of het neerknallen van mensen echt zo normaal is, ook al ben je een game aan het spelen.”

Op een andere plaats en tijd, maar in dezelfde krant – je leest er heel wat als je regelmatig de trein pakt – kwam ik het volgende berichtje tegen:

“‘Het is maar een spelletje’, zouden u en wij denken, maar niets blijkt minder waar. In de populaire game Bioshock Infinite begin je het spel door je te laten dopen in een religieuze  ceremonie. En dat trok de christelijke gamer Breen Malmberg niet, zo vertelt hij aan gamesite Kotaku.

Zijn eigen religieuze overtuiging weerhield hem ervan zijn character in het spel te laten ‘dopen’, dus kwam Malmberg niet zo heel ver in Bioshock Infinite. Zonder deze halve verdrinking kom je namelijk het hoofdgebied, Columbia, niet in.

“Aangezien de doop de basis is van de Christelijkheid – waar ik hartstochtelijk in geloof – word ik gedwongen een keuze te maken tussen extreme godslastering door dit te accepteren of het spel te beëindigen voor ik eigenlijk ben begonnen”, zo stelt de verongelijkte christengamer. Hij maakte hierom dus de laatste keuze: hij stopte met het spel.”

Bron

Leerlingen aan de slag

Mijn eigen lespraktijk en de daarop geënte opdrachten hebben altijd ruimte gegeven aan leerlingen om ook eigen stukjes van hun werkelijkheid aan een levensbeschouwelijk onderzoek te onderwerpen. Zo waren leerlingen meestal erg  positief over de opdracht een levensbeschouwelijke cd-analyse te maken, die de laatste jaren tot het ontwerpen van een eigen tien liederenlijst is uitgegroeid – mede omdat leerlingen geen cd’s meer kopen. Ook een opdracht om een eigen levensbeschouwelijke filmanalyse te maken leverde ruimte voor een eigen inbreng op. Last but not least kunnen de leerlingen veel van hun levensbeschouwelijke eieren kwijt in het levensbeschouwelijke dagboek, waar ze zich uitspreken over zaken die wel belangrijk zijn, maar niet in het curriculum aanwezig zijn.

Bij deze vrije-keusopdrachten zou ook een levensbeschouwelijke game-analyse gevoegd kunnen worden. Aan de hand van enkele richtvragen kunnen leerlingen dan laten zien hoe levensbeschouwelijk en ethisch de games zijn waar ze zich mee bezighouden.

Ik suggereer enkele vragen – die ieder zelf kan uitbreiden naar eigen voorkeur – :

1. Geef een overzicht van de verhaallijn in het spel.

2. Wie zijn de hoofdrolspelers en wat is hun missie, doel, etc.?

3. In wat voor maatschappij speelt de game? Hoe ziet die eruit? Positief? Negatief? Wat zijn de zwakke en sterke kanten van deze virtuele samenleving?

4. Welke middelen worden gebruikt om doelen te bereiken? Worden er vragen bij de middelen gesteld?

5. Welke waarden komen sterk naar voren? Welke waarden botsen in het spel? Wat is de mogelijke uitkomst?

6. Voor welke ethische dilemma’s komen de hoofdpersonen te staan?

7. Zijn de gebruikte oplossingen ook jouw opossingen of zou jij het anders doen?

8. Stel dat je de virtuele werkelijkheid naar onze werkelijkheid kon overplaatsen, zou je daar dan gelukkig mee zijn of juist niet?

9. Hoe beoordeel jij het spel in termen van ‘menselijkheid’, ieder in zijn waarde laten, opkomen voor anderen, e.d.?

 

Schoolmusical ‘Like’

Voor de vijfde keer zijn theatermakers Eva Mathijssen en Arto Boyadjian erin geslaagd een schoolmusical te schrijven, die zowel past bij de leefwereld van de doelgroep als een even actueel thema aansnijdt, namelijk het cyberpesten, warvan we weten dat het al verschillende dodelijke slachtoffers heeft gekend.

‘It’s like – you know – everybody does it’ meent Caroline – de Amerikaanse uitwisselingsstudent – als ze gevraagd wordt naar cyberpesten bij haar op school. In de schoolmusical ‘Like’ besluit de schoolkrantredactie te onderzoeken hoe het met het internetgedrag van hun schoolgenoten staat. Ze willen weten hoe een roddel zich via internet verspreidt. Bodil – het uiterst zelfverzekerde meisje dat de cartoons voor de schoolkrant tekent – biedt zichzelf aan als degene over wie de roddel verspreid mag worden. Immers: zij hebben de roddel bedacht en zo’n vaart zal het toch niet lopen..?”

Het loopt echter wel uit de hand en wat er met Bodil, de redactie en de pesters gebeurt is het onderwerp van de schoolmusical ‘Like’.

Meer informatie is te vinden op  http://www.deschoolmusical.nl , waar ook informatie te vinden is over de vorige vier door de scholen positief ontvangen musicals.

Voor deze musical heb ik een lesbrief geschreven.  (Cyber)pesten is een onderwerp dat de scholen stevig in beroering brengt, omdat het ook een beroerde manier is om met mensen om te gaan. In het pdf-document ‘lesbrief Like’ vind je de opdrachten voor de leerlingen , aangevuld met een docentenhandreiking terug. Het bestand is op de webstek te vinden, is echter vergrendeld, dus alleen te lezen, om auteursrechtelijke redenen.

 

Welke reclame kan echt niet meer?

Reclames zijn per definitie waardegeladen en daarmee een dankbaar onderwerp voor levensbeschouwelijk kijken. Als opvattingen veranderen, veranderen de reclames mee, want zij drukken een tijdsgevoel uit. Als de samenleving stevig verandert, zie je dat bepaalde advertenties echt niet meer kunnen. Op de webstek van Hetkanwel is een selectie van die advertenties te zien.
Bij een foto van een verbaasde vrouw en een flesje tomatensap lees je: “ You mean a woman can open it?
Elders: ‘Hoe harder een vrouw werkt, des te leuker ziet ze er uit!”
Een vrouw die op de grond verlekkerd naar een schoen ligt te staren: “Keep her where she belongs…”
Een man met een sigaartje in zijn hand en een vrouw tegenover zich krijgt mee: “Blow in her face and she’ll follow you anywhere.”

Met dit webstekonderwerp kunnen we meerdere dingen doen:
De leerlingen krijgen de afbeeldingen te zien en de docent vraagt hen na te denken over de waarden die erin weerspiegeld worden.
De docent geeft vervolgens aan, dat volgens de auteur van het webstekartikel deze reclames echt niet meer kunnen. Voor de leerlingen: “Waarom zou de auteur dat zeggen? Wat zeg jij ervan?
Na de reclames die echt niet meer kunnen laat de auteur Emile van den Berg nog enkele moderne uitingen zien en zet er zijn bedenkingen onder. Hij meent dat ook in de toekomst bepaalde reclames niet meer kunnen. Als duidelijk voorbeeld: Het grootste sportevenement ter wereld wordt gesponsord door fast-foodketens en frisdrankfabrikanten. Voor de leerling een mooie opdracht om na te gaan welke reclames in de toekomst volgens hem of haar niet meer zullen kunnen en waarom? Anders gezegd: welke voor dan belangrijke waarden worden hier met voeten getreden?

Het artikel is te vinden op http://www.hetkanwel.net/2012/09/11/watdenkenwijover40jaarvanreclamevannu/

Lesbrief bij schoolmusical Bende

Na de musicals ‘Rauw op je dak’, ‘Bende’ en ‘Kansloos’ hebben Eva Mathjssen en Arto Boyadjian zich aan hun vierde musical gewaagd ‘De Jeugd van Tegenwoordig’. Zij hebben vijf jaar geleden de laatste door de NCRV uitgebrachte kerstmusical gemaakt en hebben na het stopzetten van een twintigjarige traditie door de NCRV zelfstand het stokje overgenomen. Als je als docent betrokken bent bij het produceren van een schoolevenement, is het aan te bevelen een kijkje te nemen op http://www.deschoolmusical.nl. Ben je er niet rechtstreeks bij betrokken, dan is het misschien een idee de mensen die dat in hun portefeuille er opmerkzaam op te maken, want ook die mensen komen soms ideeën te kort.
Voor de musical ‘Bende’ heb ik de lesbrief gemaakt. Het thema van de musical en de lesbrief is ‘hokjesgeest’.
De inhoud van de lesbrief:
Over wie hebben we het?
Het verhaal van de musical
Over de hokjesgeest
Wat anderen ervan gezegd hebben
Waar is mijn hokje?
Kan ik uit mijn hokje komen?
In de schoenen van een ander
De tekst is uiteraard toegeschreven naar de inhoud van de musical, maar verschillende onderdelen kunnen collega’s mogelijk op ideeën brengen. Om auteursrechtelijke redenen is de tekst wel te downloaden en te lezen, maar niet te veranderen of af te drukken. Je vindt hem op http://www.uitgeverijwvdoever.nl/download/lesbriefbende.pdf

Nathans kinderen

Van collega Lonneke Knegtel kreeg ik de volgende tip: “Gisteren was ik bij een hele mooie theatervoorstelling over conflicten tussen Jodendom, Christendom en Islam: ‘Nathans kinderen’ van Kwatta. Het stuk is geschreven voor middelbare scholen en zeer geschikt voor levensbeschouwing”

De Volkskrantrecensent gaf het stuk 4 sterren en schreef erover:
‘Twee geloven op één kussen, daar slaapt de duivel tussen, zeggen ze, maar drie geloven in een wagen, is dat om moeilijkheden vragen? Het Nijmeegse jeugdtheatergezelschap Kwatta speelt in een trailer van nog geen 20 vierkante meter de komende weken een energieke jongerenversie van het beroemde toneelstuk Nathan de Wijze (1779) van Gotthold Ephraim Lessing, over religieuze (in)tolerantie.
Spelers en toeschouwers zitten op elkaars lip, wat de thematiek van (on)verdraagzaamheid krachtig onderstreept. Lessing schreef het toneelstuk 230 jaar geleden als reactie op orthodox fanatisme. Ondertussen is de thematiek niet minder actueel: uit naam van hun religie moorden mensen elkaar nog steeds uit. Om te laten zien dat de grote godsdiensten – het jodendom, het christendom en de islam — meer met elkaar verwant zijn dan de haat doet vermoeden, beschrijft Lessing een situatie (tijdens de Derde Kruistocht in Jeruzalem) waarin een rijke jood, een milde sultan en een gulzige bisschop beseffen dat ze door familie met elkaar verbonden zijn en dat de vraag wat de ware godsdienst is, geen antwoord duldt.
De Duitse schrijver Ulrich Hubbracht de vijf bedrijven terug tot een uur, dat zich afspeelt tijdens een
nacht en dag. In Nathans kinderen redt kruisrldder Kurt de (naar later blijkt geadopteerde) dochter Recha uit het brandende huis van haar vader, de rijke joodse koopman Nathan.
Kurt zelf is net gespaard door sultan Saladin omdat hij hem herinnert aan zijn dode broer (later blijkt het diens zoon te zijn). De bisschop hoort dat Recha een christenkind is – joden mochten geen christenkinderen adopteren. Met Saladin probeert hij Nathan te chanteren, door hem te vragen naar de ware godsdienst. Nathan antwoordt met de Parabel van de Drie Ringen: een metafoor voor het uitblijven van het antwoord en voor het belang van mensenliefde boven godliefde.’
http://www.kwatta.info/

Jongerentrend: God is a designer

Let wel: designer is hier het onderwerp en niet God. De uitdrukking heeft te maken met de vraag, wie de nieuwe goden zijn in onze samenleving. Enkele jaren geleden was dat de DJ, nu is het weer over en moeten we creatievelingen zien als de nieuwe goden. Uit de trendletter van SecondSight van 11 mei 2012:

In het Second Sight Yearbook 2012 – met daarin een overzicht van de trends voor dit jaar, schreef Tom Palmaerts al over de jongerentrend ‘God is a designer’. Voor het nummer ‘Making Worlds’ vroegen we hem verder op deze trend in te gaan. Volgens Tom – trend- en youthwatcher bij het Europese trendwatchbureau Trendwolves – moet de term ‘God is a DJ’ vervangen worden door ‘God is a designer’.

Creatieve ondernemers zijn de nieuwe goden. Creatie is een statussymbool onder jongeren en staat voor onafhankelijkheid, volgers, fans en respect. Traditionele statussymbolen als auto’s en huizen zijn minder belangrijk. Echte influencers herken je niet aan hun woorden maar aan hun creaties. Creaties vertellen een verhaal en bieden meer toegevoegde waarde dan een overload aan content.
http://www.secondsight.nl/making-worlds/god-is-a-designer-2/

Het gevaar van een enkel verhaal

Van collega Aukje Becherif kreeg ik de volgende tip toegezonden:
Laat je niet verleiden door slechts een enkel verhaal, zegt de Nigeriaanse schrijfster Chimamanda Adichie. Ga op zoek naar de schatten van andere culturen.

De schrijfster Chimamanda Ngozi Adichie (32) groeide op in Oost-Nigeria, in de universiteitsstad Nsukka. Haar vader was daar professor in de statistiek aan de Universiteit van Nigeria, waar ook haar moeder werkte.
Als kind las Adichie verhalen van Britse en Amerikaanse schrijvers. Toen ze 7 jaar was, begon ze zelf te schrijven. “Al mijn personages waren blank en hadden blauwe ogen”, zegt ze later over die verhalen. “Ze speelden in de sneeuw en aten appels. En ze spraken veel over het weer en hoe heerlijk het was dat de zon zich een keer liet zien.”
Het is voor haar een voorbeeld hoe beïnvloedbaar en kwetsbaar mensen zijn wanneer ze worden blootgesteld aan slechts een verhaal. Op haar 19de vertrok Adichie naar de Verenigde Staten. Haar tweede roman Half of a Yellow Sun, uit 2006, die speelt rond de Biafra-oorlog in de jaren zestig, werd een bestseller in de Verenigde Staten, Groot-Brittannië en ook in Nigeria. In Amerikaanse en Britse kranten verschenen lovende kritieken.
Dit jaar verscheen de korteverhalenbundel The Thing Around Your Neck, vertaald als Het ding om je hals. Volkskrant-redacteur Wim Bossema schreef daarover: “Het overheersende thema is het leven tussen twee werelden, tussen Nigeria en de Verenigde Staten. Het ding om je hals is de beklemming van een jonge Nigeriaanse die in de Verenigde Staten, het land van grote auto’s en leven in villa’s, eenzaamheid en armoede vindt. ’s Nachts grijpt de ontheemding haar naar de keel en verstikt haar bijna voor ze in slaap valt.”

In juli 2009 hield zij een lezing onder dit titel “Het gevaar van één enkel verhaal”. Haar lezing is terug te vinden via de volgende link:


http://www.hartenziel.nl/artikel/Het_gevaar_van_een_enkel_verhaal

Bethelem Rhapsody

Collega Ingrid Schraven maakte haar Facebookvrienden attent op een interessant en verrassend kerstverhaal. Het gaat hier om de muziek van Bohemian Rhapsody van Queen, voorzien van een tekst van het kerstverhaal en uitgebeeld door poppen.
De uitvoering wordt zelfs in kerken gebruikt en is èn vermakelijk en een met moderne middelen gemaakte versie van het kerstverhaal.
Misschien een idee om leerlingen op een soortgelijke manier aan het werk te zetten met andere onderwerpen. Al moet ik toegeven dat het heel wat vraagt van het taal- en verbeeldingsvermogen van de kinderen.

Naar deze bewerking kijkend kwam mijn oog op een andere bewerking, nu van de nummer twee van de top 2000 van dit jaar Hotel California van The Eagles. In 2004 nota bene produceerde de Puppet Ministry – moet ik dat vertalen met ‘poppenpastoraat? – haar eigen versie in de vorm van ‘Hotel Can’t Afford Ya’.
Omdat de stemmen slecht opgenomen zijn, hieronder de tekst:
From a dark desert highway we pulled into the inn
Rome called for a census — I was from Bethlehem
Up above from a distance a star was giving me light
My wife was heavy cause her child was due — We had to stop for the night

So we stood in the doorway of Bethlehem Hotel
And I was thinking to myself, “I hope to Heaven they’ll give me some help”
But they told us no-can-do and they sent me away
“There’s a place around the corner though where you both can stay”
Welcome, but the hotel can’t afford ya
Such a lovely place but we’re out of space
Ran out of room and the hotel can’t afford ya
It’s the time of year — with the census here

My wife was definitely gifted — That’s what the Lord’s angel said
She was about to have a baby boy while still virgin
Spent the night in a barnyard — cheap slumlord’s rent
Some night to remember — some night to forget
So because of what happened I was grieving for my wife
I said, they probably haven’t cleaned in here since B.C. 65
Animal voices were calling for straw and hay
Keep you up through the middle of the night just as if to say

Welcome, but the hotel can’t afford ya
It’s a lovely place, but we’re out of space
Holiday rush and the hotel can’t afford ya
What a nice surprise for your silent night
He was born that evening and shepherds came that night
And they said, We are all just visitors here — of the Holy Christ
And in an ass’s manger, they found the boy asleep
They started gettin’ teary eyed so they went back to their sheep

Last thing I remember there were wise men at the door
They had a bunch of packages from the place they were before
We’re late, said the wise men, We had problems Christmas Eve
We’ve been checking out your shiny light all through the Middle East

Knappe hertaling, vind ik, en mooi materiaal te vinden op

Koning Winter

Het is een bijzonder hartverwarmend gevoel als je bemerkt dat je eigen kinderen je passie voor tweede taal – wat immers het voertuig voor levensbeschouwelijk denken en spreken is – hebben overgenomen. Vandaar deze korte advertorialbijdrage.

Eva schreef een wintersprookje voor Slot Loevestein, ‘Koning Winter’ het verhaal van de jongen Konstantin, die niet weet wat bang zijn is en in het kasteel van Koning Winter op zoek gaat naar de sleutels die nodig zijn om het kistje met het hart van Koning Winter te vinden en daarmee de mooie Katja die Koning Winter afwees waarna deze de wereld vervloekt heeft met zijn eindeloze ijzigheid. Het kistje wordt bewaakt door de snerpende sneeuwuil, de pijnigende poolbeer en de ijzingwekkende ijsheks, die de moeder heet te zijn van Koning Winter. Zij heeft bij zijn geboorte zijn hart weggenomen zodat niemand hem ooit zou kunnen raken en pijn doen. Zij wilde haar kindje beschermen, maar heeft nu een zoon die van niemand, ook niet van zijn moeder houdt..

Het verhaal van Koning Winter wordt in de kerstvakantie vier maal opgevoerd in Slot Loevestein: op 27 en 28 december 2011 en 5 en 6 januari 2012. In groepen van maximaal 30 mensen maak je een tocht over het Loevesteinterrein en dwaal je binnen het slot zelf om het verhaal van Koning Winter te zien spelen door een grote groep amateurspelers die er zichtbaar lol in hebben. Vooral kinderen in de basisschoollleeftijd zullen zich graag laten meeslepen door het verhaal binnen een echte kasteelsetting. Meer informatie op http://www.slotloevestein.nl en vervolgens de link naar Winterfeest.

In samenwerking met Slot Loevestein is van het verhaal een (voor)leesboekje gemaakt. Broer Jan Willem leverde de passende tekeningen bij het verhaal, wat resulteerde in een aantrekkelijk lees- en kijkavontuur voor kinderen. Het boek is mee te nemen voor € 6,50 en toegezonden voor € 8,50. Op de pagina van het Koning Winterprogramma vind je de bestelmogelijkheden. Wie eerst wil zien wat hij te verwachten heeft, kan een flashbestand doorkijken, zoals ook mogelijk is met onze eigen levensbeschouwelijke projecten. De link voor het boek is tijdelijk http://flipflashpages.uniflip.com/3/58232/121437/pub/index.html

Mozes als schepper van Amerika

Eind 2009 verscheen het gelijknamige boek van de New York Times’ journalist Bruce Feiler. Het is een opmerkelijk verhaal, getuige de beschrijving van de inhoud van het boek: “Het exodusverhaal is het verhaal van Amerika. Mozes is onze echte grondlegger, stichter van de VS. Bruce Feiler reist door de toetsstenen in de Amerikaanse geschiedenis en spoort de invloed van de bijbelse profeet op van de Mayflower tot vandaag. Feiler bezoekt het eiland waar de Pilgrim Fathers hun eerste sabbath doorbrachten, beklimt de klokkentoren waar de Liberty Bell een inscriptie van Mozes kreeg, gaat terug naar de Underground Railroad, waar ‘Go down, Mozes’ het volkslied van de slaven was en trekt de mantel aan die Charlton Heston droeg in de “Tien Geboden’.
Deels een avonturenverhaal, deels een literair detectiveverhaal, deels een onderzoek naar het geloof in het hedendaagse leven, neemt Amemerica’s Prophet ons mee van Gettybury naar Selma, van de Silver Screen naar de Oval Office om te begrijpen hoe Mozes het karakter van de natie schiep.”

Steve Jobs als Messias

Hoewel ik een toegewijd, je zelfs fervent Applegebruiker sinds 1990 ben, is de massahysterie na het overlijden van Steve Jobs mij in het verkeerde keelgat gevallen. Vandaar dat ik het badinerende stuk uit de Volkskrant, op 8 oktober door Bert Wagendorp geschreven, graag doorgeef. De koppeling van elementen van Jobs leven en werken aan die van de man van Nazareth laat mooi zien hoe zelfs gewiekste marktkooplui tot een heiligenstatus kunnen geraken.

“Op 24 oktober, een maand eerder dan eigenlijk de bedoeling was, verschijnt bij uitgever Simon and Schuster de biografie van Steve Jobs. Auteur Walter Issacson voerde de laatste weken voor diens dood nog enkele laatste gesprekken met Jobs en nu is het heiligenleven bijna klaar.

Ik kan me, gezien de toon van de in memoriams, althans niet voorstellen dat het iets anders wordt.

Op de bestsellerlijst van Amazon.com staat de biografie nu al bovenaan en bij iTunes ook. Daar zal hij vermoedelijk nooit meer van de eerste plek verdwijnen, zoals in de boekwinkel van het Vaticaan de bijbel ook een eeuwige bestseller is.

Ik dacht altijd dat Steve Jobs een bijzonder goede manager en vooral een slimme marketeer was. In tien jaar tijd vervijfendertigvoudigde hij de beurswaarde van Apple, met gadgets als de iPod, de iPhone en de iPad, de iBook en iTunes.

Ik gebruik de meeste van die producten zelf, en met genoegen, dus ik vind Steve ook daarom een goeie kerel.

Maar Steve was veel meer, zo blijkt bij zijn verscheiden. In de eerste plaats moet het misverstand uit de weg dat Jobs ons zijn producten ‘verkocht’. Dat is veel te ordinair uitgedrukt. Hij ‘gaf’ ze ons. Of, liever gezegd, hij ‘gaf ze aan de wereld’. Daarmee veranderde hij deze. Hem neer te zetten als een bijdehante marktkoopman die een verdomd goede neus had voor wat zijn klanten wilden, doet afbreuk aan zijn diepere betekenis.

Hij was een ‘cultureel leider’, een ‘Einstein’, een ‘Frank Lloyd Wright’. Hij was een ‘kunstenaar’, van wie de 25 mooiste werken werden aangekocht door het MoMa in New York. Hij maakte poëzie van de technologie, hij verbond cultuur en techniek in superieure design. Hij was een visionair en een revolutionair. En dat zijn nog maar de meer bescheiden typeringen die ik her en der tegenkwam.

Hij veranderde jou en mij, zijn gelovigen. Hoe vaak keek je in 2000 op het scherm van je mobieltje? En nu? Nou dan.

Steve Jobs was, iets anders valt er niet van te maken, de messias van de digitale wereld – en het zal niet lang meer duren, of dat is de échte wereld. Hij kwam op aarde als een verschoppeling, maar stierf voor onze zonden, de aanschaf van al die pc’s met de shitsoftware van Microsoft.

Nadat hij bij zijn eigen Apple door John Sculley was verraden en gekuisigd, stond hij op uit de dood en keerde als Redder terug bij zijn volgelingen. Waarna hij Jobs koninkrijk op aarde vestigde, een prestatie die de echte Messias eerst nog maar eens moet zien te evenaren.

Alan Deutschman schreef er het boek The Second Coming of Steve Jobs over, waarmee Jobs’ goddelijke status was bevestigd.

Hij schonk ons de app.

Hoe zou het zijn met de tienduizenden Chinezen in de Foxconnfabriek in de provincie Shenzhen, waar de miljoenen iDingen worden geproduceerd en die zo’n grote rol speelt in het rendement van meer dan 33 procent dat Apple draait? Hoe is daar op de dood van de Grote Leider gereageerd?

Ik keek nog even naar Steve Jobs Bergrede, op een podium van Stanford University, uit 2005. Daar formuleerde Jobs zijn credo, dat voor zovelen op de wereld een leidraad is geworden: ‘Stay hungry, stay foolish.’ Het is wat anders dan ‘Heb uw naaste lief als uzelf’, maar het is óók een uitgangspunt.

Vlak voor zijn dood gaf Steve Jobs zijn ondergeschikten nog enkele adviezen over de lancering van de nieuwe iPhone.

Of hij ook nog de hand heeft gehad in zijn eigen iconisering weet ik niet. Maar zijn lancering naar het Hogere was in elk geval een zeer geslaagde. Ik ga de hagiografie zeker kopen.”

De originele Wallstreet Occupy Protester

Via facebook kwam de volgende poster onder mijn ogen. Leuk gevonden, maar mijns inziens is de reiniging van de tempel vooral bedoeld om aan te geven waar de plaats eigenlijk voor bedoeld is, terwijl Wallstreet vanaf het begin bedoeld was om geld te verdienen. De vergelijking loopt dus enigszins mank; het zou een mooie proefwerkvraag kunnen zijn om naar de mankheid te vragen.

tempelreiniging

Kansloos, de tweede keer

In de laatste LIA voor de schoolvakantie maakte ik melding van de nieuwe kerst/schoolmusical, die Eva Mathijssen en Arto Boyadjian geproduceerd hebben. De tekst heb ik gelezen, de liedjes beluisterd, en ik kan zeggen dat het een product is geworden, waar veel jongeren met plezier aan zullen werken.
Een aantal scholen is intussen al ermee begonnen om tegen de kerstvakantie een eigen uitvoering van de musical te geven.
De verschillende jongeren komen goed uit de verf, zijn heel verschillend in hun karakters. Het verhaal: een groepje hangjongeren – van het gezellige soort – komt huns ondanks in conflict met ‘gewone’ jongens en die laten het er uit zien alsof zij de slachtoffers zijn. De wijkagent en de maatschappelijk werkster willen dat de jongeren een soort van taakstraf krijgen en ze moeten meewerken aan een kerstevenement voor daklozen. Als ze dan bij ‘gewone’ mensen om hulp gaan vragen in de vorm van eetbare zaken e.d. krijgen ze de kous op de kop, want het etiket van hangjongere dan wel dakloze doet mensen vreemd reageren.
Ze slagen er toch in iets te organiseren, ware het niet dat er -bijna letterlijk – roet in het eten wordt gegooid.
Wie geïnteresseerd is, kan meer informatie vinden op http://www.deschoolmusical.nl . Er is een tekstboek met aanwijzingen, een cd met voorgezongen muziek en alleen de muziek, niet minder dan 11 lekkere liedjes, een lesopzet voor wie met de problematiek van daklozen en vooroordelen aan de slag wil gaan. Er is een vmbo en een havo-vwo-versie. Er is de mogelijkheid om een workshop met tips en activiteiten te volgen, al dan niet op school.
Mocht je school nog steeds een saaie kerstafronding hebben, maak dan beslissers en enthousiastelingen attent op dit materiaal. De reacties van wie een van de vorige twee musicals heeft gekozen en laten spelen, waren zonder meer positief.

Pink, Fucking Perfect

Made a wrong turn
Once or twice
Dug my way out
Blood and fire
Bad decisions
That’s alright
Welcome to my silly life

Mistreated, misplaced, misunderstood
Miss “no it is all good”
It didn’t slow me down
Mistaken, always second guessing
Underestimated, look I’m still around

Pretty pretty please don’t you ever ever feel
Like you’re less then, fucking perfect
Pretty pretty please if you ever ever feel
Like you’re nothing you’re fucking perfect, to me

You’re so mean (you’re so mean)
When you talk, (when you talk) about yourself
You’re wrong, change the voices (change the voices)
In your head (in your head)
Makes them like you instead

So complicated
Look how we are making
Filled with so much hatred
Such a tired game
It’s enough, I’ve done all I can think of
Chased down all my demons
I see you do the same
Oooh oooooh

Pretty pretty please don’t you ever ever feel
Like you’re less then, fucking perfect
Pretty pretty please if you ever ever feel
Like you’re nothing you’re fucking perfect, to me

The whole word scared so I swallow the fear
The only thing I should be drinking is an ice cold beer
So cool in lying and we tried tried
But we try too hard, and it’s a waste of my time
Done looking for the critics, cuz they’re everywhere
They don’t like my jeans, they don’t get my hair
Estrange ourselves and we do it all the time
Why do we do that?
Why do I do that?
Why do I do that?

YEAAAH
OOOOH

Ooh, pretty pretty pretty,
Pretty pretty please don’t you ever ever feel
Like you’re less then, fucking perfect
Pretty pretty please if you ever ever feel
Like you’re nothing you’re fucking perfect, to me

You’re perfect
You’re perfect

Pretty pretty please if you ever ever feel
Like you’re nothing you’re fucking perfect, to me
Ik luister dit liedje als ik me onzeker voel, bijvoorbeeld als ik een rot opmerking over mn uiterlijk krijg waar je je dan toch heel vervelend over voelt. Het is nooit leuk om vervelende opmerkingen te krijgen en dit liedje geeft mij dan een geruststellend gevoel. Dit is denk ik ook wat voor boodschap pink af wil geven met haar liedje. Ze wil onzekere mensen mannen en vrouwen een beter gevoel geven over zichzelf en dat is natuurlijk heel moeilijk maar ze wil het toch proberen. En het probleem kenbaar maken. Net als haar liedje stupid girls waar ze wil laten zien waar sommige meisjes mee bezig zijn, en hoe slecht dat eigenlijk is. Ze wil een voorbeeld zijn en geven met haar liedjes.