Categoriearchief: tweede taal

Last van racisme?

Een oud-leerlinge schreef onderstaande tekst op haar facebookpagina:

Your car is Japanese. Your pizza is Italian. Your beer is German. Your wine is Spanish. Your democracy is Greek. Your coffee is Brazilian. Your tea is Chinese. Your watch is Swiss. Your fashion is French. Your shirt is Indian. Your shoes are Thai. Your radio is Korean. Your vodka is Russian. And then complain: Your neightbour is an immigrant? Pull yourself together!

Dagboek autistische leerling

Vandaag kreeg ik in de les te horen dat ik wat eerder naar huis moest komen. Mijn moeder had vandaag weer een gesprek in het ziekenhuis, dus ik dacht al wel dat het daarmee te maken had. Toen ik thuis kwam, zaten mijn vader en moeder beiden aan tafel en vertelden dat mijn moeder niet meer zou genezen van haar tumor. Ook mijn broer en zusje kwamen nog thuis en kregen hetzelfde te horen.
Iedereen was nogal aangeslagen door het bericht, wat op zich best logisch was. Maar eigenlijk is het ook weer niet logisch. Waarom zou je, dood ga je toch wel een keer. En bovendien, je er zorgen over maken helpt niets. Iedereen weet ook dat het geen nut heeft, maar toch is iedereen behoorlijk down. Hoe komt het dat mensen zo enorm emotioneel worden als het over sterven gaat?
Toch is het niet iets dat de aard van de mens zit. Dieren doen er veel minder moeilijk over als een van hun soortgenoten sterft. En er maar even van uitgaande dat Darwin gelijk had, is dit dus iets dat de mens zichzelf heeft aangedaan.
Maar waarom houdt iemands dood mensen dan zo bezig? Waarschijnlijk is het vooral het vooruitzicht dat iemand er niet meer zal zijn dat pijn doet, maar ook hiervoor geldt dat dat moment er toch komt, of je je er nou druk om maakt of niet.
Misschien is het dat mensen bang zijn zonder die persoon niet verder te kunnen. Dat ze er van overtuigd zijn dat de dingen die die persoon deed niet overgenomen kunnen worden door iemand anders. Dan rouwen ze eigenlijk meer om zichzelf dan om de dode.
Of mensen praten het zichzelf aan. Dan worden ze neerslachtig omdat ze steeds maar denken aan dat die persoon er straks niet meer is. Dan krijg je dus een cirkel. Mensen vinden iets verkeerd, omdat ze steeds maar denken dat het vervelend is. Blijft alleen nog over de vraag waarom ze dan denken dat ze het vervelend vinden, of terwijl waar dat cirkeltje begint. Misschien is dat iets wat ze als kind meekrijgen. Dat ze zien dat mensen verdrietig zijn als iemand sterft en dus onthouden dat bij dood verdriet hoort.

Fictie over autistische jongere levert invoeling op

Een van de reacties op mijn vraag in LIA 150 kwam van Miranda:
“Ik heet Miranda en geef levo en hvo op een cluster 4 school.
ik heb heel veel gehad aan het boek “Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht”, dit boek heeft mij en mijn collega’s erg geholpen omdat het lijkt alsof je meekijkt door zijn ogen.
Door dit boek heb ik beter contact met mijn leerlingen gekregen. Het helpt je om te begrijpen hoe een autist denkt en reageert op dingen.”

Het boek gaat over Christopher John Francis Boone, geschreven door Mark Haddon, die voor dit boek bekroond is met een Zilveren Zoen.
Christopher -“Ik ken alle landen van de wereld met hun hoofdstad en alle priemgetallen tot 7507” – is autist en vindt op zeven minuten na middernacht de hond van mevrouw Shears, Wellington, doodgestoken met een spitvork. Hij aait het nog warme dier en vraagt zich af wie de hond vermoord heeft en waarom.

Hij woont alleen met zijn vader, omdat zijn moeder overleden is. Mevrouw Shears ontsteekt in woede als ze de dode hond ziet en beschuldigt Christopher ervan Wellington gedood te hebben. Als hij door de politie verhoord wordt en een agent pakt hem vast, slaat hij de man, wat hem op het bureau doet belanden. Dan besluit hij een detective te gaan schrijven over de moord op de hond en het speuren naar de dader.

De kracht van het boek zit hem in het feit dat Mark Haddon het in de eerste persoon heeft geschreven, wat de hoofdpersoon de kans biedt alles te zeggen, wat in hem opkomt. Zo kan het binnenperspectief van een autistisch kind haarfijn getekend worden. Het kost soms een halve pagina, maar dan begrijp je ook wat er in het hoofd van de jongen omgaat. Haddon laat Christopher ook reageren op tekeningen en schema’s en laat dan zien hoe die in de belevingswereld van Christopher een heel andere rol spelen dan bij andere mensen.

Behalve een roman over een autistische jongen, die je na lezing van het boek veel beter bent gaan begrijpen, is het boek ook een spannend verhaal, waarin Christopher erachter komt, wie de hond vermoord heeft, dat zijn moeder helemaal niet dood is en dat hij liever bij zijn moeder dan bij zijn vader woont.

Het blijkt weer eens te meer hoe zeer fictie in staat is de werkelijkheid beter weer te geven dan een droge opsomming van kenmerken van de autistische persoonlijkheid. Gewoon lezen, zou ik zeggen!

Kerstmusical – De Geheime Tuin

De Geheime Tuin
Een nieuwe familiemusical (7+) naar het bekende verhaal van Frances Hodgson Burnett (The Secret Garden uit 1911).

Na de musical ‘169 huis’ over een studentenvriendengroep heeft Eva Mathijssen zich aan een tweede musical gewaagd, ditmaal ‘De geheime tuin’.

De geheime tuin gaat over Marie die spannende avonturen beleeft in het grote oude landhuis van haar oom. Buiten ontdekt ze een ommuurde tuin waarvan de deur op slot zit. Ook het huis blijkt geheimen te herbergen. Op een stormachtige nacht klinkt in een van de kamers het geluid van een huilend kind…

De Geheime Tuin is het tijdloze verhaal over een speciale plek, waar hoop en liefde bloeien. Het verhaal is al vaker bewerkt voor het theater, maar M-Lab brengt in de kersperiode een geheel nieuwe Nederlandse musical. Eva Mathijssen schreef de tekst en de liederen, Paul de Munnik schreef er de muziek bij.

Als speciale kerstvoorstelling van 12 december t/m 2 januari alleen te zien in M-Lab.

Cast
Maike Boerdam (Sunset Boulevard)
Karin Bos (De Gebroeders Leeuwenhart)
David Hardenberg (High School Musical)
Kees van Lier (Cabaret)
Carolina Mout (Beauty and the Beast)
Martin van der Starre (Jesus Christ Superstar)
Jeroen Voorhorst (Krabat en het meisje dat kon zingen)

Creatives
Tekst en liedteksten – Eva K. Mathijssen
Muziek – Paul de Munnik
Regie – Koen van Dijk
Muzikaal leider – Maarten de Splenter
Choreograaf – Carolien Canters

Living Proof

Er zijn enkele teksten van Springsteen die een mooie religieuze lading hebben zonder dat de meester dat zelf zo zal zeggen. Maar ik raak er steeds van onder de indruk. Zeker bij het hieronder getoonde ‘Living Proof’, dat volgens mij uit 1990 dateert.

Well now on a summer night in a dusky room
Come a little piece of the Lord’s undying light
Crying like he swallowed the fiery moon
In his mother’s arms it was all the beauty I could take
Like the missing words to some prayer that I could never make
In a world so hard and dirty so fouled and confused
Searching for a little bit of God’s mercy
I found living proof

I put my heart and soul I put ‘em high upon a shelf
Right next to the faith the faith that I’d lost in myself
I went down into the desert city
Just tryin’ so hard to shed my skin
I crawled deep into some kind of darkness
Lookin’ to burn out every trace of who I’d been
You do some sad sad things baby
When it’s your you ‘re tryin’ to lose
You do some sad and hurtful things
I’ve seen living proof

You shot through my anger and rage
To show me my prison was just an open cage
There were no keys no guards
Just one frightened man and some old shadows for bars

Well now all that’s sure on the boulevard
Is that life is just a house of cards
As fragile as each and every breath
Of this boy sleepin’ in our bed
Tonight let’s lie beneath the eaves
Just a close band of happy thieves
And when that train comes we’ll get on board
And steal what we can from the treasures, the treasures of the Lord
It’s been along long drought baby
Tonight the rain’s pourin’ down on our roof
Looking for a little bit of God’s mercy
I saw living proof
idem
idem

Marco Borsato, De Bestemming

In Te Denken Geven 1, ons boek voor de brugklas, starten we met deze clip van Marco Borsato, waarin hij op een harttochtelijke wijze zich uitlaat over de bestemming van de mens. Hij stelt zich allerlei vragen, die de leerlingen zonder moeite als levensvragen kunnen herkennen. En wie goed leest, ziet dat de tekst vol twijfels zit en hij hoopt dat het antwoord waar hij naar verlangt ook gegeven wordt, maar zeker is hij er niet van.
Hieronder de tekst na de clip:

Ik lig op m’n rug in het gras
En aanschouw de maan
Ik vraag haar of zij misschien weet
Waarom wij bestaan
Waarom we worden geboren
En straks weer gaan
Maar ze zwijgt
En kijkt me lachend aan

Chorus:
Laat me zien
Waar ik voor leef
Laat me voelen
Wat ik geef
Een moment zodat ik weet
Dat alles niet voor niets is
Dat alles niet voor niets is
Geweest

Je kunt je eigen regels maken en bepalen
Daar in ben je vrij
Het spel begint en dat het eindigt is gegeven
Maar daar blijft het bij
Er is geen schuld maar elke stap heeft consequenties
Voor iedereen
En toch speel je dit spel
Alleen

Oh ik kan maar niet bevatten
Waar en waarom ik hier ben
Zoekend naar een antwoord
Op een vraag die niemand kent
Oh ik wil dit spel best spelen
Maar hoe moet dat
Als ik niet weet wat het doel is
Moet ik dan blind geloven
Dat het zo z’n reden heeft
Dat geen mens mij kan vertellen
Waarom ik dit leven leef
En dat alles hier dus neerkomt
Op vertrouwen
En dat ik net dat gevoel mis

Chorus

Wie gebruikt verhalen van Toon Tellegen?

“Zijn korte dierenverhalen raken op een zachte manier aan levensvragen. De vragen en de onnozelheid van de dieren zijn inleefbaar en raken aan diepe dingen. De dieren zijn kwetsbaar, geen helden. De eekhoorn heeft vooral vragen en de mier is erg wijs, dat denkt hij tenminste.
Ik heb altijd het gevoel dat de twee dieren de twee helften van mijn persoonlijkheid zijn. Tellegen lijkt op een oudtestamentische figuur met elementaire en onopgesmukte verhalen. In “De ontdekking van de honing” zet hij religie als illusie neer, maar er zit iets christelijks in het hooghouden van kwetsbaarheid: niet de kampioen wint, maar wie zich argeloos uit in verwondering. Dat is belangrijk en grenst voor mij aan het religieuze. De verhalen hebben iets mythisch. Hij schrijft een brief, geeft die mee aan de wind en dan komt die ook aan waar het moet. Tellegen is altijd liefdevol, met milde spot. Hij gunt je wat, ook je zwakheden. Ik was altijd opgelucht aan het einde van zo’n verhaal, bevrijd dat het zo gezegd kon worden. Tijdens een uitvaart is eens zo’n verhaal voorgelezen. Daarin gaat de mier op reis en er moet dus afscheid genomen worden. Dan blijkt de onhandigheid bij afscheid, dat je hart en je hoofd het niet kunnen bijbenen, dat het niet doordringt. Heel aandoenlijk en ontroerend.”
Aldus het verhaal van Piet van Veldhuizen, predikant in Hendrik-Ido-Ambacht, opgetekend door Cees Veltman in de rubriek “Mijn bijbel” in Volzin van 8 maart 2013.

In “Misschien wisten zij alles” zijn 313 verhalen over de eekhoorn en de andere dieren opgenomen. Helaas hebben de verhalen geen titel: die zul je zelf moeten bedenken. Dat maakt het ook moeilijker om elkaar op verhalen attent te maken. Toch wil ik collega’s graag vragen of zij een of meer verhalen van Toon Tellegen in hun lessen gebruiken. Graag hoor ik dan:
• welke verhaal [graag paginanummers in voornoemde boek aangeven]
• in welke klas
• bij welk onderwerp.
Graag geef ik later door welke mooie vondsten er gedaan zijn.
LIA 199 – 21 maart 2013