Dagboek autistische leerling

Vandaag kreeg ik in de les te horen dat ik wat eerder naar huis moest komen. Mijn moeder had vandaag weer een gesprek in het ziekenhuis, dus ik dacht al wel dat het daarmee te maken had. Toen ik thuis kwam, zaten mijn vader en moeder beiden aan tafel en vertelden dat mijn moeder niet meer zou genezen van haar tumor. Ook mijn broer en zusje kwamen nog thuis en kregen hetzelfde te horen.
Iedereen was nogal aangeslagen door het bericht, wat op zich best logisch was. Maar eigenlijk is het ook weer niet logisch. Waarom zou je, dood ga je toch wel een keer. En bovendien, je er zorgen over maken helpt niets. Iedereen weet ook dat het geen nut heeft, maar toch is iedereen behoorlijk down. Hoe komt het dat mensen zo enorm emotioneel worden als het over sterven gaat?
Toch is het niet iets dat de aard van de mens zit. Dieren doen er veel minder moeilijk over als een van hun soortgenoten sterft. En er maar even van uitgaande dat Darwin gelijk had, is dit dus iets dat de mens zichzelf heeft aangedaan.
Maar waarom houdt iemands dood mensen dan zo bezig? Waarschijnlijk is het vooral het vooruitzicht dat iemand er niet meer zal zijn dat pijn doet, maar ook hiervoor geldt dat dat moment er toch komt, of je je er nou druk om maakt of niet.
Misschien is het dat mensen bang zijn zonder die persoon niet verder te kunnen. Dat ze er van overtuigd zijn dat de dingen die die persoon deed niet overgenomen kunnen worden door iemand anders. Dan rouwen ze eigenlijk meer om zichzelf dan om de dode.
Of mensen praten het zichzelf aan. Dan worden ze neerslachtig omdat ze steeds maar denken aan dat die persoon er straks niet meer is. Dan krijg je dus een cirkel. Mensen vinden iets verkeerd, omdat ze steeds maar denken dat het vervelend is. Blijft alleen nog over de vraag waarom ze dan denken dat ze het vervelend vinden, of terwijl waar dat cirkeltje begint. Misschien is dat iets wat ze als kind meekrijgen. Dat ze zien dat mensen verdrietig zijn als iemand sterft en dus onthouden dat bij dood verdriet hoort.