Dagelijks leven

Het dagelijks leven spreekt bij iedereen voor zich. Je staat op, doet je ding, eet en gaat weer slapen. Je denkt er niet echt bij na, althans ik denk er niet bij na. Ik neem het leven zoals het komt en voor mij komt er altijd een morgen. Maar wat als die morgen nou eens niet komt? Daar ben ik de afgelopen weken ineens achter gekomen. Ik ben erachter gekomen dat het leven in één seconde afgelopen kan zijn. In een klap was de dood dichterbij als ooit te voren.

De afgelopen week is er een meisje doodgegaan, Zoë. Ik kende haar niet heel goed maar had weleens met haar gepraat en ze was een vriendin van veel mensen die ik kende. Het ene jaar praatte ik, stelde ik me voor en praatte ik met haar. Het andere jaar zie ineens overal RIP Zoë verschijnen. Ik vind dat shockerend, maar tegelijkertijd ook een reality-check. Want hetzelfde had met mij of met iemand waar ik om geef kunnen gebeuren. Zomaar, dan ben je er niet meer terwijl je nog een heel leven voor je had. Je hebt niet de dingen gedaan die je nog wilde doen, en je hebt veel te kort geleefd. Met die gedachte in mijn achterhoofd ben ik eens gaan nadenken. Welke dingen moet ik nog doen, dingen die ik perse wil doen? Ik maakte een lijstje en kwam er vervolgens achter dat het wel heel veel is. Dus heb ik dat lijstje maar weer weggegooid en bleef nog steeds met de dood van Zoë in mijn kop zitten. Neem ik het leven misschien voor lief? Denk ik te weinig na bij de dingen die ik doe, en wat voor consequenties daaraan vast zitten?

Ik ben eerlijk; ik kijk niet uit in het verkeer, en doe vaak waar ik zelf zin in heb zonder na te denken wat anderen er van vinden. Zou ik daar mee door moeten gaan, of zou ik mezelf anders op moeten stellen? Maar wat maakt het uit, als ik morgen dood ga heeft dat toch geen nut meer. Zo moet ik niet denken, ik word honderd punt. En in die jaren dat ik dan nog leef, dat ik bij de mensen ben waar ik om geef, in die jaren wil ik gewoon mijn ding doen. Zonder te denken aan een plotselinge dood die mijn leven zal veranderen. Als ik nu zo mijn levensbeschouwelijk dagboek even teruglees, denk ik dat ik vandaag, morgen en de dagen daarna toch maar ga uitkijken in het verkeer. Want niemand heeft iets aan me als ik onder een bus lig. Bovendien moet ik nog zoveel doen in mijn leventje waarin ik X ben. Ik wil een wereldreis maken, als ik dat heb gedaan is mijn leven voltooid. Niets te; ik wil trouwen en die shit. Daar geloof ik niet in, als er iemand is komt hij vanzelf wel op mijn padje. Ik geloof in het lot, en die is onomkeerbaar. Mijn leven staat al ergens in een boekje, en als ik er niet meer ben dan kan ik in dat boekje terugkijken om te zien of ik mijn leven wel goed heb geleefd. Daar ben ik nu dus mee bezig: mijn leven leven. Al is dat voor mij wel raar, want bij leven stel ik me iets anders voor als een dagboek schrijven. Het liefst hou ik mijn gedachtes voor mezelf, maar soms is het goed, en niet alleen omdat het moet. Carpe Diem