Fictie over autistische jongere levert invoeling op

Een van de reacties op mijn vraag in LIA 150 kwam van Miranda:
“Ik heet Miranda en geef levo en hvo op een cluster 4 school.
ik heb heel veel gehad aan het boek “Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht”, dit boek heeft mij en mijn collega’s erg geholpen omdat het lijkt alsof je meekijkt door zijn ogen.
Door dit boek heb ik beter contact met mijn leerlingen gekregen. Het helpt je om te begrijpen hoe een autist denkt en reageert op dingen.”

Het boek gaat over Christopher John Francis Boone, geschreven door Mark Haddon, die voor dit boek bekroond is met een Zilveren Zoen.
Christopher -“Ik ken alle landen van de wereld met hun hoofdstad en alle priemgetallen tot 7507” – is autist en vindt op zeven minuten na middernacht de hond van mevrouw Shears, Wellington, doodgestoken met een spitvork. Hij aait het nog warme dier en vraagt zich af wie de hond vermoord heeft en waarom.

Hij woont alleen met zijn vader, omdat zijn moeder overleden is. Mevrouw Shears ontsteekt in woede als ze de dode hond ziet en beschuldigt Christopher ervan Wellington gedood te hebben. Als hij door de politie verhoord wordt en een agent pakt hem vast, slaat hij de man, wat hem op het bureau doet belanden. Dan besluit hij een detective te gaan schrijven over de moord op de hond en het speuren naar de dader.

De kracht van het boek zit hem in het feit dat Mark Haddon het in de eerste persoon heeft geschreven, wat de hoofdpersoon de kans biedt alles te zeggen, wat in hem opkomt. Zo kan het binnenperspectief van een autistisch kind haarfijn getekend worden. Het kost soms een halve pagina, maar dan begrijp je ook wat er in het hoofd van de jongen omgaat. Haddon laat Christopher ook reageren op tekeningen en schema’s en laat dan zien hoe die in de belevingswereld van Christopher een heel andere rol spelen dan bij andere mensen.

Behalve een roman over een autistische jongen, die je na lezing van het boek veel beter bent gaan begrijpen, is het boek ook een spannend verhaal, waarin Christopher erachter komt, wie de hond vermoord heeft, dat zijn moeder helemaal niet dood is en dat hij liever bij zijn moeder dan bij zijn vader woont.

Het blijkt weer eens te meer hoe zeer fictie in staat is de werkelijkheid beter weer te geven dan een droge opsomming van kenmerken van de autistische persoonlijkheid. Gewoon lezen, zou ik zeggen!