Frank Bosman in de klas

Het is altijd interessant om bij een ander in de klas te kunnen kijken. Dat was mogelijk door een reportage in Trouw van Monic Slingeland in Trouw van 2 februari 2012. Enigszins verbaasd over het artikel was ik wel. In mijn ogen is het al vele tientallen jaren de gewoonte om waar mogelijk mensen van een bepaalde levensbeschouwing uit te nodigen en die in contact met de leerlingen te brengen. Als de gast goed gekozen is, kan die inderdaad een kijkje in de binnenkant van een levensvisie geven. Als de gast een verkeerde keuze is, dan maakt zhij meer kapot dan goed en was de docent beter uit geweest met een goede documentaire over dezelfde levensvisie.
Vermoedelijk was niet de werkvorm, maar de gast de reden waarom Trouw Slingeland een hele pagina ‘filosofie en religie’ ter beschikking stelde. De les zou gaan over het katholicisme van de “meest spraakmakende theoloog van 2011”, Frank Bosman.

Blijkbaar is de afstemming tussen docent levensbeschouwing en de gast niet denderend geweest, want driekwart van het artikel gaat over wat de gast meegebracht heeft aan eigen inbreng. Het gaat driekwart over Facebook, Twitter, South Park, vriendschap, maar nauwelijks over de katholiciteit van de gast. Citaat: “Vlak voor de bel gaat kunnen de leerlingen nog twee vragen stellen….”

Als Bosman binnengehaald was om te laten zien wat de levensbeschouwelijkheid van zaken als South park, Facebook en Twitter kan zijn, had hij keurig zijn ding gedaan. Als je wordt binnengehaald om te praten – in dialoog graag – over zijn christen of katholiek zijn, zijn alle aandachttrekkers als South Park en was dies meer zij alleen maar afleiders van waar het werkelijk om gaat.
Zo zie je maar weer hoe belangrijk het is om te weten waar je heen wil met je les en dat superduidelijke afspraken met gasten een conditio sine qua non zijn. Voor je het weet, zijn ze er met je les vandoor.