Helga van Leur over pesten

In BN/De Stem spreekt weervrouw Helga de Leur over haar leven en vertelt over haar pestervaringen in haar jeugd:
“Ik was niet assertief als kind. Ik was het verlegen meisje. Een solist. Ik werd gepest. Een meisje met wie ik bevriend was, viel buiten de groep. Ze was hartstikke leuk!
Maar omdat ze gepest werd, was ik de volgende. Schelden, dingen afpakken, spullen kapot maken. Kinderen zijn soms heel gemeen, extreem hard. Ik heb een bleke huid, dan ben je een bleekscheet. Ik heb sproeten. Alsof ik daar iets aan kon doen! IK zou ook wel graag heel bruin zijn. Je kunt het de kinderen niet altijd kwalijk nemen, wel de ouders. En de docenten die er blind voor zijn. Een docent weet donders goed wie er in de groep het meest gevoelig voor is. Die haalt zijn schouders op en zegt: in de lunchpauze ben ik er niet bij. Ik ging op een gegeven moment naar de onderwijzer toe, maar dat hielp niets. Hij zei: “Je moet niet klikken.” In de tweede klas van de lagere school ben ik op de moeder van een pestkop afgestapt. “Woorden doen geen pijn, hoor,” was het antwoord. Nou ja! Daar kan ik nog kwaad over worden. Als je je kind zo opvoedt, hoe kun je dan verwachten dat het zich netjes gedraagt?

Mijn man zei het later heel lief en dat zeg ik nu ook altijd tegen iedereen die gepest wordt: “Blijkbaar heb jij iets bijzonders. Mensen hebben dat door, kunnen er de vinger niet precies op leggen, voelen het wel aan en uiten zich door zich er tegen af te zetten. Dan voelen zij zich sterker.”

Ik geef het mijn kinderen ook mee. Als een van mijn kinderen een pestkop zou blijken te zijn, dan heeft hij een heel groot probleem thuis. Ik leg hen uit dat iedereen volwaardig is, ga juist met iemand praten. Je bent juist leuk om wie je bent. Later wordt het gewaardeerd, als je groot bent.”
BN/DE STEM, 27 juni 2009

LIA 135 – 29 juni 2009