Het herseninfarct van opa

Leerlingen komen met zeer verrassende verhalen in de levensbeschouwelijke dagboeken. Onderstaand verhaal komt van een leerling uit V4, Roy, eind 2010 en is even puur als ontroerend.

“Een koude zaterdag in november 2010. Ik sta aan de start van de internationale Warandeloop in Tilburg. Ik sta in mijn korte broek en het Nederlandse shirt te wachten op het startschot. Het leven lacht mij toe ik heb op het moment alles voor elkaar. Ik vertegenwoordig mijn land bij atletiekwedstrijden, het gaat goed op school, mijn familie staat helemaal achter mij. Wat wil ik nog meer?

Na een iet wat mislukte race was ik toch positief over deze dag. Ik wilde graag door, bouwen aan mijn toekomst in de atletiekwereld. Met mijn familie aan mijn zij gaat dit ook lukken.

Toch kan een dag een hele andere wending krijgen: zo ook deze… Nadat ik thuis was gekomen en gezellig samen met mijn ouders gegeten had, kregen we een telefoontje…. Het was mijn tante met de melding dat mijn opa een hersenbloeding had gehad. Mijn wereld stortte even in. Hoe kon mijn mooie dag toch nog zo een helse dag worden? Er werd niet getwijfeld, 10 minuten later zaten we in de auto richting het ziekenhuis in Gent. ?Het eerste wat ik dacht, toen ik mijn opa daar zo lag liggen net na de operatie, was: Waarom hij? Dit is een vraag die niet te beantwoorden is; dat weet ik ook wel maar toch, je stelt hem wel. Verder wist ik mij even geen raad. Ik wist niet wat ik moest denken of voelen. Verdriet, bezorgdheid of toch niks? Dit vond ik heel lastig. Ik wist even niet zo goed met mijn gevoelens om te gaan. Ik denk toch dat op dat moment meer bij mij een gevoel heerste dat ik zelf niks kan doen. Dat is echt een dodelijk gevoel. Je moet maar afwachten.

Na een lange tijd ga ik toch maar naar huis: het ziet er naar uit dat we vanavond niks meer te horen krijgen. Zal hij het overleven was op dat moment mijn grootste vraag en zorg. Toch heb ik achteraf nooit het gevoel gehad dat hij het niet zo halen. Mijn opa is een zeer positief mens die nog veel kon. Ik denk dat dat hem er door heen heeft geholpen.

Na toch ongeveer een week van onzekerheid ging het steeds wat beter zeiden mijn ouders. Ik kon zelf niet mee vanwege school. Elke keer als ik dit hoorde raakte ik toch ook weer wat meer opgelucht. Het greep mij toch echt wel aan. Zo ben ik in deze week vaker mijzelf tegen gekomen dan ooit daarvoor. Ik denk dat ik pas kon beseffen als mij inderdaad iets ergs in mijn leven zou overkomen.

Een week na de gebeurtenis mocht ik weer voor het eerst bij mijn opa. Dit gesprek zal ik dan ook nooit meer vergeten. Toen ik even alleen met mijn opa was zei hij namelijk: “Roy ik zie dat je bezorgd bent: het komt allemaal wel goed. Maar vergeet alsjeblieft niet dat ik altijd achter je zal staan en je zal steunen in je sport of ik er nu nog ben ja of nee. Ik zal altijd naar je kijken; als het moet doe ik het vanaf boven. En vergeet nooit dat ik je grootste fan ben”

Dit werd mij op dat moment even te veel. Vanaf dit moment weet ik wel dat ik vol voor mijn sport ga en dat ik mijn opa niet teleur wil stellen.

Nu niet en nooit niet!
Opa dit is het verhaal over jou, maar gelukkig sta je nog langs het parcours.”