Legitimatie van het vak (5) – Zo zeker niet

De titel van de VDLG-studiedag was: “Wie redt het vak?”  Diverse mensen spraken zich daarover uit en in de workshops kon daar verder op ingegaan worden. Er werden twee manieren getoond om het vak te redden. De eerste werd vertegenwoordigd door Paul Vermeer, die in zijn betoog voor de lunch en in zijn workshop erna levensbeschouwing als academische discipline afschilderde en van mening is dat de Bezugswisschenschaft die van de godsdienstwetenschap dient te zijn.

De tweede stroom was die van Arlette Baartmans, na Paul Vermeer aan het woord voor de lunch en hartstochtelijk overtuigd van het volgende: “Met mijn oneindig voorstellingsvermogen geloof ik dat we onder anderen het onderwijs beter kunnen maken. Sterker nog, ik geloof dat we het onderwijs in Nederland steengoed kunnen maken. Er gebeuren fantastische (NB. definitie: ‘zo mooi, goed enz. dat het bijna niet waar kan zijn’) dingen in en om de onderwijssector. Daaraan werk ik graag mee.”

Hoewel ik zelf niet bij de workshop geweest ben, maar wel enkele collega’s erover gesproken heb, staat aan deze zijde ook  Theo Wismans, co-auteur van de methode Gelukskunde en docent gelukskunde aan het Beroepscollege Parkstad Limburg in Landgraaf. Hij werd geassisteerd in zijn workshop door Marieke Peters, havo-leerlinge en onderneemster via creativetobee.nl.

Het betoog en de impact van Arlette Baartmans waren zo goed, dat ze erin slaagde mensen zover te krijgen dat ze leerlingen een week in een lege kerk wilden zetten en er niemand was die zijn middelvinger opstak en rechtsomkeert maakte. Dat onderwijs steengoed te maken is, is de overtuiging van ‘geen School’, maar vertel me niet dat dat levensbeschouwing als vak zal redden. Dat er een creatieve en vernieuwende wind door het schoolgebouw waait met als resultaat een schoolgebouw waar je je thuisvoelt, is nog geen garantie dat je daarmee steengoede lessen levensbeschouwing aflevert.

Dat Theo Wismans zijn lessen c.q. activiteiten geen levensbeschouwing meer noemt, maar gelukskunde, is een zegen voor het vak levensbeschouwing, want persoonlijk wil ik niet met een hoog Happinezgehalte geassocieerd worden. Deze manier van werken helpt misschien wel leerlingen, maar in mijn ogen helpt het het vak levensbeschouwing eerder om zeep. We hebben de ervaringskatechese van vroeger hier in een nieuw jasje gestoken, maar dat zal het vak helaas niet redden.