Levensbeschouwing en reünie

Afgelopen schooljaar was ik druk bezig met het vervaardigen van een digitale speciale schoolkrant ter gelegenheid van de 55e verjaardag van het Newmancollege en de daarbij horende reünie.

Een kleine duizend oud-leerlingen kregen een brief met het verzoek mee te doen aan een interview, dat geplaatst zou worden in de speciale schoolkrant. Een 250 leerlingen reageerden positief en ontvingen een lijst met 7 vragen met het verzoek die uitgebreid beantwoord terug te sturen. Dat leverde reacties op van een tot vier kantjes vol herinneringen. Uiteindelijk is het een boek van 480 pagina’s geworden.

Geïnspireerd door de artikelenserie in de weekendeditie van Trouw; “Levenslessen” had ik als laatste vraag: Als je terugkijkt op je leven tot nu toe, wat zou je dan als persoonlijke levensles(sen) kunnen formuleren, graag met een toelichtinkje erbij?

Wat mij opviel in de vele interviews is dat de oud-leerlingen bijna allemaal zeer volwassen mensen zijn geworden, die allemaal wel een serieus levensmotto hebben ontdekt waarmee voor hen goed te leven valt. De meesten hebben geen oppervlakkig antwoord gegeven, maar veeleer een doorleefd antwoord.

Positief zijn ook de vele keren dat er over het vak levensbeschouwing gesproken wordt. Op een directe of soms indirecte manier. Een voorzichtige conclusie die ik uit de uitspraken trek is dat het vak levensbeschouwing er voor de meeste leerlingen wel toe gedaan heeft.

Ik kan de door mij gevolgde werkwijze iedereen aanbevelen, als er een reünie op je school in de maak is. Het kost wel wat tijd, maar dan heb je ook iets.

  • De verhalen die de oud-leerlingen vertellen zijn een authentieke weergave van de wijze waarop deze mensen hun school ervaren hebben. Als dat negatief was, steken ze die mening niet onder stoelen of banken. Als zij een positieve tijd ervaren hebben, weten de reden ervan feilloos aan te geven.
  • De verhalen van de oud-leerlingen laten ons ook zien hoe het met hen verder gegaan is. Wie alleen jongeren tussen 12 en 18 meemaakt en niet over het verdere bestaan verneemt, krijgt soms een heel verwrongen beeld van mensen, omdat de genoemde periode nu eenmaal een heel aparte, intense tijd is.
  • De levensverhalen van de oud-leerlingen laten ons ook zien waar ze levensbeschouwelijk terecht zijn gekomen. In de verhalen doemen hun normen en waarden op, laten ze zien wat ze belangrijk vinden in het leven en doen ze soms heel onverwachte uitspraken.
  • Wie de tijd neemt om een aantal verhalen goed te lezen, kan er zijn voordeel mee doen door die verhalen aan leerlingen van nu voor te leggen en hen te vragen er over na te denken en erover schriftelijk te reflecteren. Er kan ook een goed gesprek over volgen.