Liefde is geen chocolade eten

Het levensbeschouwelijk dagboek hieronder is van een leerling, die opeens het licht gezien heeft en ervaart dat menselijke liefde/verliefdheid een aparte ervaring is die nergens mee te vergelijken valt. Tegelijk komt in zijn verhaal sterk naar voren dat hij zich niet wil laten overspoelen door de gevoelens die ermee gepaard gaan. Hij wil ook in de liefde de ratio blijven gebruiken, omdat hem dat veiliger en gezonder lijkt.

De tekst kan m.i. aardig dienen als intro voor een les over relaties, liefde en verliefdheid, want veel leerlingen zullen er een uitgesproken mening over hebben. Hij leidt in ieder geval wel tot serieuze gesprekken over de al dan niet vermeende tegenstelling tussen liefde en ratio.

Liefde
Voor mij was liefde altijd een vreemd iets wat onnodig was en gewoon kon worden nagebootst met veel chocolade.

Maar sinds kort denk ik er anders over, ik ben verliefd. Wat een vreemde sensatie is dit. Wat ik eerst gewoon deed, daar denk ik nu bij na, dus is liefde wel iets positiefs? Ik denk van wel, ik denk dat iemand wel liefde nodig heeft, dan bedoel ik niet het soort liefde als dat een moeder van haar kind houdt, nee liefde als in elk moment bij elkaar willen zijn, dit persoon missen als hij/zij er niet is. Dat soort liefde. Ik dacht niet dat ik vatbaar was voor zulke sterke emotiestromen, want zo zie ik liefde. Nu is dit niet een hele nieuwe ervaring, maar hij is toch anders dan andere keren. Waarom weet ik niet… Maar liefde is volgens mij telkens anders. Hoe zou je hetzelfde kunnen voelen voor 2 verschillende personen? In mijn ogen kan dit niet.

Maar goed, liefde, het onverklaarbare, zorgt er eenmaal voor dat je je beter voelt. Dus positief is het, maar het verwart je, je kan niet geconcentreerd blijven, je wilt bij die persoon zijn, je huiswerk en schoolprestaties lijden er onder. Of niet? Kan een mens zo autonoom zijn dat hij/zij dit soort emoties kan onderdrukken of tenminste beheersen? Ik denk het wel, Ik vind dat ik hier zelf heel goed mee overweg kan gaan. Dit wil niet zeggen dat ik niet 100% voor deze persoon wil gaan, juist wel, ik denk juist dat doordat ik rationeel ben ik dit wel kan doen, ik kan rationeel denken zelfs als er iets als liefde een rol speelt.

Ik ben normaal niet van het kleffe gebeuren, dat gehang aan elkaar, het handje vasthouden, dat hoefde van mij niet. Maar nu wel!, dus ik ben ook van mening dat liefde je manier van denken beïnvloedt, hoewel ik wel vind dat je dit onder controle kan houden, ik vind zelfs dat je dit moet doen. Wij mensen zijn volgens mij zo ver gekomen door rationeel te denken.

De middeleeuwen zijn een periode geweest ,waar er op gebied van wetenschap niets gebeurde. De ontwikkeling stond stil, waarom? Omdat mensen zich te veel lieten leiden door hun emoties. De verlichting was ook een periode van grote wetenschappelijke groei. Waarom? Omdat mensen na gingen denken niet omdat zij zichzelf lieten leiden door hun emoties. Niet dat de emotionele kant ons niet verder heeft geholpen, maar de belangrijke wetenschappelijke ontwikkelingen kwamen door de rationaliteit.

Mijn conclusie is dus:
Liefde is dus een mooi iets, maar je moet het onder controle houden en ervan genieten.