Mag het ietsje anders zijn?

Nogal wat jongeren denken dat ze altijd hun eigen beslissingen nemen. Ze zijn hoogst verbaasd als ze te horen krijgen dat het dan wel opvallend is dat ze precies hetzelfde denken en doen als de groep waartoe ze horen.  Wie als volwassene driekwart van zijn beslissingen neemt zonder af te gaan op wat anderen zeggen, is in mijn ogen al heel ver. Datzelfde van een jongere onder de 20 verwachten is veel te veel gevraagd. ?Onderzoek levert het volgende beeld op:”Jongeren zoeken vrienden die op henzelf lijken. Een jongere die zichzelf extravert en vriendelijk vindt, gaat op zoek naar vrienden met die eigenschappen. Dat is de conclusie van Maarten Selfhout, onderzoeker bij de Nederlandse Organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek (NWO).
Selfhout analyseerde de gegevens van twee langlopende onderzoeken onder jongeren. Hij kwam tot de conclusie dat vriendschap bij jongeren vooral draait om „ikke, ikke en nog eens ikke”. Ze zoeken leeftijdgenoten die wat karakter betreft hun spiegelbeeld zijn. „Bij jongere adolescenten speelde ook de muziekvoorkeur een grote rol. Jongeren met een voorkeur voor muziek die niet mainstream is zoals hiphop of metal, raken vaak bevriend met jongeren met dezelfde muzieksmaak”, aldus de onderzoeker.?Selfhout onderzocht ook wat voor invloed de vriendschappen op jongeren hebben. Hij ontdekte dat crimineel gedrag van jongens vaak toeneemt, als ze criminele vrienden hebben. Voor meisjes geldt dat niet. „Zij kunnen wel op een andere manier nadeel ondervinden van vriendschappen: zij lopen een hoger risico om depressief te worden als zij een lage kwaliteit van vriendschap ervaren. “[bron: Trouw]
Scherp gezegd: jongeren zijn als de dood om zich te binden aan mensen die anders zijn dan zijzelf.  Anders-zijn wordt als vreemd, bedreigend, als iets wat hen onzeker maakt ervaren.  Het onderzoek van Schelfhout doet me ook begrijpen, waarom we in de schoolhal steeds plukjes op elkaar lijkende mensen tegen kunnen komen. Een gothic die in een groepje kakkers verzeild raakt, ziet er hoogst ongelukkig uit.
Het wachten is op de werkelijk onafhankelijke vriendengroep. Die bestaat uit enkele kakkers die interesse hebben voor de ideeën en het gedrag van de gotic in de groep. De gothic kan uren bomen met de fanatieke NAC-supporter, die op zijn beurt weer een intense band heeft met het lesbische meisje in de groep. Het lesbisch meisje heeft een aparte band met de Marokkaanse die thuis altijd beweert dat homoseksualiteit vies is. Soms gaan ze niet met elkaar uit, maar ze zien elkaar wel om ervaringen uit te wisselen, elkaar te helpen bij de zaken die ieder moeilijk vindt ongeacht zijn voorkomen en kleding. Als ze wel uitgaan, doen ze ieder verbaasd staan die hen ziet, want de groep spreekt niet dezelfde taal: het gaat van Bredaas dialect naar aardappelkeelnederlands tot allochtone straattaal. En allemaal verstaan ze elkaar, omdat ze dat willen.  Kleurrijk is de groep ook, zowel in huidskleur als in kleding. Het sobere zwart van de gothic is een fraai contrast met de bling-bling kleding van de Marokkaan. De NAC-kleuren steken mooi af tegen de Armani-outfit van de kakker.
Het zal wachten tot sint-juttemis worden. Een hallucinatie, een fata morgana, meer is het niet wat ik hierboven gedroomd heb. Wakker worden, jongen, het is weer tijd voor de grauwe werkelijkheid!
Verschenen in De Keten, oktober 2009