Spijt hebben

Een levensbeschouwelijk dagboek van een bovenbouwleerling:

Spijt hebben van iets. Een raar gevoel eigenlijk, toch? Je kunt het niet echt beschrijven en toch weet iedereen meteen wat je bedoeld. Meestal hebben we spijt van kleine dingetjes. Je vergeet iets belangrijks, laat een lange tijd niets van je horen terwijl je had beloofd te bellen, je leert niet voor een proefwerk terwijl je een voldoende hard nodig hebt, je kent het wel. Maar blijkbaar heb je ook een ander soort spijt, maar dan groter. Ik zag laatst iemand op tv in een documentaire. Het was een vrouw, al aardig op leeftijd, die op sterven lag. Tijdens het interview vertelde ze dat ze spijt had van haar leven. Van de dingen die ze niet heeft gedaan en van de dingen die ze wel heeft gedaan. Als ze haar leven opnieuw zou mogen doen had ze die kans meteen gegrepen. De interviewer antwoordde hierop dat iedereen fouten maakt en we daar juist van kunnen leren, haar antwoord was ‘ik heb niet geleerd’.
Dit ene stukje deed me nadenken over mijn eigen leven, welke fouten ik heb gemaakt en de dingen waarvan ik heb geleerd. Ik wil namelijk geen spijt hebben van het leven dat ik heb geleid, ik wil met een glimlach terug kunnen kijken op mijn leven. Ik wil van elke herinnering kunnen genieten. Maar er is nog zoveel dat ik wil doen en ik heb nu al zo weinig tijd om het te doen en daar baal ik zo van! Het enige waar ik nu mee bezig ben is school, school, school. Iedereen loopt er maar op te hameren dat we moeten kiezen en moeten kijken naar onze toekomst. Maar wat als ik geen toekomst meer heb? Wat als het morgen voorbij is? Vorig jaar heb ik een ongeluk gehad. Heel onverwacht, heel plotseling. Maar het had ook mijn einde kunnen zijn. En weet je, dat besef ik nu pas. Ik besef nu pas dat als ik onder die auto was gekomen of als de auto veel sneller had gereden, ik gewoon dood had kunnen zijn. En dan nu, nu ik het opschrijf, word ik eigenlijk een beetje bang voor de dood. Al is het misschien niet voor de dood zelf, maar meer voor de dingen die ik zal missen. De tijd die ik niet meer zal hebben, de mensen die ik niet meer zal zien en al die andere dingen. Al die dingen die ik nog wil doen zouden dan gewoon weg zijn. En dan vraag ik me af of ik niet te druk bezig ben met school en werk enz. en mijn leven eigenlijk langzaam opraakt terwijl ik alleen maar bezig ben verder te gaan, alleen maar vooruit te kijken terwijl je nooit weet of je wel een toekomst hebt. Leef ik niet te veel in de toekomst? Zou ik me iets minder moeten focussen op school en meer op de dingen die ik wil doen, die ik nog wil bereiken voor het mijn tijd is? Als ik kijk naar mijn nichtje in A., vraag ik me dat nog meer af. Zij is zo iemand die school niet te zwaar nam. Ze deed haar best, maar pushte zichzelf niet zo. En als ze geen zin had dan had ze geen zin, punt. Ze genoot ook van het leven tijdens haar schoolperiode en toch is ze afgelopen week cum laude afgestudeerd!
Nou wil ik natuurlijk niet zeggen dat ik niet geniet van mijn leven nu, natuurlijk geniet ik ervan! Ik geniet van het uitgaan, van mijn vriendinnen en alle andere kleine dingen. Ik ben alleen bang dat ik ook spijt krijg als het mijn tijd is, net als de vrouw in de documentaire.