Toon Tellegen 2

In mijn eigen archief kwam ik een tekst tegen die een vriendin gebruikt heeft bij het afscheid van haar dochter en waarin ook een tekst van Toon Tellegen actief een rol speelde.

“Na de ontstellende mededeling twee jaar geleden, dat ze kanker had, is X begonnen met een hyvespagina. Vele malen heeft ze achter de laptop gezeten haar ervaringen en gevoelens aan haar vrienden en familieleden toevertrouwd.

Op haar werk terugkijkend kunnen we het volgende constateren:

X kon schrijven; hoe vreselijk de verhalen ook waren, ze wist ze zeer lezenswaardig te vertellen.

X kon verrassend uit de hoek komen. Na een lange uitweiding over de negatieve bijverschijnselen van de chemo kon ze haar man vragen, wanneer er medicijnen zouden komen, die als bijverschijnsel gaven, dat ze beter kon koken of goed zou gaan zingen en andere mooie activiteiten.

 

X vertelde haar pijnverhalen, haar worstelen met de ziekte, haar angsten

om de toekomst en haar man, maar ze kon het niet laten om woorden als ‘genieten van’, ‘mooi’, ‘blij zijn’, te gebruiken. De afgelopen twee jaar heeft ze gevochten om de positieve ervaringen in haar leven te vermeerderen. Ze wist in het duister toch nog lichte plekken te ontdekken.

 

Ze heeft nooit genoegen genomen met een half glas; ze wilde de hele fles aan geluk drinken. Ook in deze twee jaar heeft ze van alles om haar heen met volle teugen genoten. Het volgende gedicht van Toon Tellegen laat ons zien, hoe we ons X willen en kunnen herinneren:

 

Waarom schrijf ik

Ik schrijf omdat ik wil schrijven

Dat ik gelukkig ben.Op een dag zal het zover zijn

en zal ik schrijven –

met mijn tong tussen het puntje van mijn tanden

en met rode oren en rode wangen:

ik ben gelukkig.

 

Als ik daarna ooit nog twijfel

en meen dat ik verdrietig ben of de wanhoop nabij

of zelfs reddeloos verloren,

kan ik altijd opzoeken wat ik werkelijk ben:

gelukkig.